-
1386–1434 Władysław, co z Litwy pogańskiej przybywszy, wiarę świętą przyjął i pod Grunwaldem pychę krzyżacką starł, owoce dębu nad złoto ceniąc. Król ten w kniejach głuchych częściej niźli w komnatach przebywał, słońcu i naturze serce swe oddając. -
1434–1444 Władysław, młodzian waleczny, przeciw Turczynowi hufce swe powiódł, by chrześcijaństwa bronić, lecz w bitwie straszliwej bez wieści przepadł. Głowy jego nigdy nie odnaleziono, przeto lud prosty wierzył długo, iż król z pogromu uszedł i w pustelni pokutuje. -
1444 - 1447
-
1447–1492 Kazimierz, król cierpliwy a srogi, trzynaście lat z Zakonem wojował, aż Prusy i Pomorze do Korony na wieki przywrócił. Trzynastu synów i córek z Elżbietą spłodził, z których czterech na tronach królewskich osadził, czym dom Jagiellonów po Europie szeroko wsławił. -
1492–1501 Jan, rycerz w purpurze rozmiłowany, wyprawę na Bukowinę niefortunnie powiódł, gdzie w gęstych lasach kwiat rycerstwa polskiego od mieczów wołoskich poległ. Choć twardej ręki do szlachty używał, to serce miał szczodre, a w Krakowie mury obronne i Barbakan potężny dla bezpieczeństwa grodu wystawić kazał. -
Aleksander Jagiellończyk
1501–1506 Aleksander, pan łagodny a niemówny, przywilejem Nihil novi moc stanowienia praw w ręce panów braci oddał, czym wolność szlachecką nad majestat wyniósł. Choć zdrowiem słaby i paraliżem dotknięty, do końca nawałnicom tatarskim mężnie się opierał, ducha na łożu boleści w Wilnie Bogu oddając. -
1507–1548 Zygmunt I Stary Zygmunt, król sędziwy a stateczny, dzwon spiżowy na wieży krakowskiej zawiesił i na dziedzińcu wawelskim kunszt włoski dłutem mistrzów osadził. Choć pod Orszą Moskwę poraził, to przed Albrechtem lennym w Rynku krakowskim pokłon przyjął, pokój mądry nad krew chrześcijańską przekładając. -
1530/1548–1572 Zygmunt II August
Zygmunt August, król w mądrości wielki a w miłości nieszczęśliwy, Koronę z Litwą w Lublinie w jedno ciało Rzeczypospolitej na wieki spoił. Choć serce swe Barbarze oddał wbrew woli panów, to skarbca pełnego i państwa potężnego doglądał, jako ostatni z rodu męskiego na tronie zasiadając. -
1572-1575
-
Anna Jagiellonka 1575–1587
Treść wiadomości Gemini
Anna, ostatnia z rodu po mieczu, w panieństwie długim a smutnym lata swe trawiła, aż koronę królewską i rękę Batoremu przed ołtarzem oddała. Choć rządy mężowi powierzyła, to o duszę brata swego dbała, nagrobek mu zacny na Wawelu wystawić każąc, by pamięć o Jagiellonach w kamieniu na wieki przetrwała.